صادق هدایت در بهار سال ۱۳۳۰ سفر به خاموشی را برگزید و در شهر پاریس که پیش تر نیز در آن دست به خودکشی زده بود به زندگیش پایان داد. آن زمان تنها چهل و هشت سال داشت با شهرتی فراوان و انبوهی اثر! پس از آن در ایران و خارج از مرزهای کشور به شدت بر شهرتش افزوده شد. در داخل برخی از نام هدایت و آثارش تابو یی ساختند و از احوال شخصی اش نیز در راستای تابو سازی او بهره گرفتند. با همین فرصت، سانسور بر آثار هدایت بیش از پیش سایه انداخت. سنت گرایان دینی با نگاهی انتقام جویانه او و آثارش را با اتهام هایی چون ” ملحد”، غرب زده، منحرف جنسی و فکری و ترویج گرخودکشی … به باد تهمت و ناروا می گرفتند تا در سایه ارعاب آنان و در کنار درک ایدئولوژیک / طبقاتی غالب فعالان هنری و رسانه ای، آشنایی هنرمندانه جامعه بر او پوشیده بماند. با این وجود در زیر جلد جامعه به رغم نگاه سطحی اکتویست های سیاسی که هنر و شخصیت هدایت را منحط می شمرند، حساسیت احترام انگیزی نسبت به او رو به رشد نهاد و تنی چند از هنرمندان رها از ایدئولوژی را در همان زمان به واکنش وا داشت.
دو فیلم در باره هدایت و اثر مهمش بوف کور محصول آن سال هایی است که کنجکاوی جامعه در باره او داشت شکل بیشتر ی می گرفت. فیلم داستانی “ بوف کور” و مستند “سفر بهاری“. دومی فیلمی است تهیه شده در سال ۱۳۵۳ در تلویزیون ملی ایران. این اثر مستند با کارگردانی کامبیز درم بخش، از روی نوشته اسماعیل جمشیدی به زندگی شخصی و ادبی و اجتماعی هدایت و در نهایت به خودکشی او می پردازد. دیدن فیلم سفر بهاری در شصت و سومین سال سفرش یادی از اوست و هم دیدن بازیگری که خود هدایت را دوست می داشت، پرویز فنی زاده!
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر